ديروز در جمع خواهران دانشجوي بسيجي ِ عازم سرزمين نور بودم. خواهراني که قلبشان با ياد شهدا مي تپد و براي بازديد از مناطق مرزي جنوب و قدمگاه شهيدان، لحظه ها را مي شمارند.

بعد از چند کلمه صحبت - از باب «هيچکس نبود اين آمد» - خواهري که خود را معاونت آموزشي دانشکده معرفي کرد، چنين گفت:«جوّ خيلي بدي شده و ما خجالت مي کشيم براي نام گذاري ها از اسم شهيدان استفاده کنيم!» در حالي که اين جانب در عرايضم گفته بودم:«نور از تاريکي نمي ترسد و به محض ورودِ نور تاريکي از بين مي‏رود.» و به خواهران محجبه‏ي بسيجي عرض کرده بودم:«مبادا از کثرت انحرافات و منکرات وحشت کنيد. بايد آن همه تأثيرگذار باشيد که شما محيط را بسازيد و مگر نه اينکه "جاء الحق و ذهق الباطل"؟ ...».

اما خواهر محترم مسئول که همراهي خودش را با کاروان زائرين قدمگاه شهيدان بعيد مي‏دانست، معتقد بود:«همه‏ي کساني که به اصول انقلاب اسلامي پايبند هستند در حال دق کردن هستند.» به ايشان گفتم که ستاره‏ي راهنماي ما مقام معظم ولايت هستند و نظرشان در باره‏ي وضعيت فعلي و آينده‏ي کشور اين گونه نيست، اما ايشان بر نظر خود پاي فشردند تا به دليل سخن‏راني ِ دوست ديگري، رشته ي بحث قطع شد.

گاهي مي بينيم که دانشجويانمان چقدر از مسئولين‏شان در درک موقعيت و تبعيت از ولايت فقيه جلوتر هستند و در هر حال بايد قبول کنيم که ستاره‏ي راهنماي ما ولايت فقيه است و بازوي اجرايي منويات مقام معظم ِ ولايت ِ فقيه، بسيج مي باشد. ياد و نام معمار انقلاب اسلامي، حضرت امام خميني (رضوان الله تعالي عليه) جاودان باد که با تبيين جايگاه ولايت فقيه و دستور تشکيل بسيج، آينده‏ي انقلاب اسلامي ايران و جهان اسلام را بيمه کرد.